Wichtig: Der Text wurde automatisch aus dem PDF extrahiert, weshalb Schreibfehler durchaus vorkommen können.
... De Deern Fortuna gellen, Dör Kattentorm nah Hannover hen, Keen Spee'k weer mehr to teilen. Willy, so heet de Radfohrmann, De dukt sick, wie so'n Katt'n, He hollt den Kopp blot äff un to Mal hoch, um Luft to snappen. Un wieder gungt. keen Woort warr seggt, Nix intresseer de Beiden, De Blick füllt weder links noch rechts Up schöne gröne Weiden. Bi Neestadt an'n Röbenbarg, Dor kummt 'ne Kurw', oh weh! Un eh min Willy sick versütt, Fluggt he'dr rut! Ade! Un dreiht sich nu, wie up'r Stroten En Kinnerkösel deiht, Doch weeren sine groten Knoken Ganz heel noch, wecke Freud! Christoph, de stoppt un schimpt un schellt. Kann Willy nich begriepen, Wo se noch lang an'n Ziel nich wörn. Hier eenfach uttostiegen. Denn wenn het dornah anleggen deh. All näslang uttostiegen, Denn kunnen se op disse Fohrt Doch keenen Pries nich kriegen. Us Willy steiht dor ganz verdutzt. Un rifft sick sine Knoken, Fangt an, mit weenerlicher Stimm De Sak em klor to maken. „Utstägen? seggst Du? nü! Rutsmäten Hast Du mi ut de Kor, Mit so 'ne Toverlässigkeit Bliw mi jetzt von de Hoor. Ick glow, dat Beste is, ick goh To Foot jetzt hen nah Bremen. Denn brukst Du nich to'n tweeten mol As Ballast mi to nehmen." „Man rin", seggt Christoph, „glowst Du denn, Dat wi hier hebbt väl Tid? Wi siint noch lange nich am ...
Kommentare